xentr_guest_message_title انجمن نویسندگی روح‌واژه

[آفل جور]

جنگ در جهان شعر

شاعر : معصومه بخشی

قالب : نو

مقدمه :
واژه‌ها نرم و ملایم بودند
در بیان عشق مناسب بودند
ناگه خونی از زیر آوار چکید
بغض بیت‌ها یکباره ترکید
قافیه‌ در این جنگ جان داد
بابا به جسد کودکش آب داد
ردیف شعرها تا به تا شدند
موشک‌ها که جا به جا شدند
مصرع دست و پایش شکست
اشهد گفت رو به قبله نشست
مادر به دنبال کودک زیر سنگ
جهان این شعر گرفته بوی غم.

 

[آفل جور]

غنچه‌‌ای که زیر خاک دفن می‌شود
در بهاری زیباتر از قبل سبز می‌شود

در بهاری که بارانش از آتش نیست
گل‌ها شکوفه می‌دهند آفت نیست

یک شبی حوا هوس زمستان کرد!
گل چید گلستان را گورستان کرد!

آنها بی‌شک سنگ را هم می‌شکافند
می‌رویند آرامش را به هم می‌بافند

 

[آفل جور]

لنگه‌‌ی کفشی روی زمین افتاده
خون می‌چکد از آن چون فواره
بوی چنگ باران در هوا می‌پیچد
آسمان آتش می‌گیرد و می‌سوزد
حال من در شوک این باران است
خون می‌بارد خیابان ویران است
بی‌شک خانه‌ها روزی آباد می‌شوند
اما داغدارنش با چه آرام می‌شوند!؟

 

[آفل جور]

هیچ فکر نمی‌کردم جنگ را تجربه کنیم
مرگ بگوید که برای گناهانمان توبه کنیم
من در این حالت افسرده‌ عشق می‌ورزم
دوست داشتن بیشتر شده در کنار ترسم
زندگی فراز و نشیب‌‌های فراوان دارد
فرار از آن فرقی به حالمان نمی‌گذارد
حال به تماشای از دست دادن نشسته‌ام
از بازی سیاست‌های خاموش خسته‌ام
من رقص زندگی را روی پرتگاه دیده‌ام
کور خواند آن که فکر کرد من بریده‌ام
اصلا آتش ببارد در نقش من تغییر نیست
بمیرم رویایم زنده است بی‌تفسیر نیست
من خدا را در خوب و بد هرروز می‌بینم
سرنوشت هر چه باشد در آغوش می‌گیرم

 

[آفل جور]

در سکوتِ شب، مهتاب گریان است

چشمِ ستاره‌ها، خیره به پایان است

جهان غم به تن مالیده عریان است

این پایان هر لحظه در جریان است